Thomas Dekker, Mijn Gevecht: de val en terugkeer als boek
Een talent dat als een komeet naar de top van het internationale wielrennen schiet: zo begint het verhaal van Thomas Dekker in Mijn Gevecht. Het boek zet in op het moment waarop alles nog lukt.
Daarna wordt het donkerder. Dekker wil steeds meer, ook buiten het wielrennen, en verliest zichzelf in doping, drugs, seks en alcohol. Een dopingtest maakt daar een einde aan. Wat volgt, is de val en het terugvechten, in het gewone leven en op de fiets.
Het verhaal en de man die het vertelt
Het verhaal is opgetekend door Thijs Zonneveld. Het is dus geen biografie van buiten en ook geen boek dat de hoofdpersoon zelf typte, maar een verhaal in Dekkers eigen woorden, door een ander op papier gezet. Er zijn geen leugens meer, alleen nog de harde waarheid: dat is de belofte van de uitgave en geen uitspraak die zich van buiten laat toetsen. Wat je als lezer krijgt, is de versie van Dekker zelf.
| Eigenschap | Waarde |
|---|---|
| Uitvoering | paperback |
| Pagina’s | 224 |
| Taal | Nederlands |
| Opgetekend door | Thijs Zonneveld |
Het boek draait om vier momenten: de opkomst, de ontsporing, de dopingtest en de terugweg. Over hoofdstukindeling, foto’s of jaar van uitgave is op deze pagina niets vast te leggen, dus vraag dat zo nodig bij de aanschaf na.
Wie dit boek leest
Dit is een boek voor iemand die de schaduwkant van het profpeloton wil kennen. Wie in juli de Tour volgt en weleens denkt dat er achter de ranglijst meer zit dan etappewinsten, vindt hier het verhaal van één renner die er middenin zat.
Het is geen boek voor wie bij wielrennen vooral aan een zonnige zondagtocht denkt. Die lezer verwacht lichtheid en krijgt zwaarte. Voor een kind of een puber die net begint met fietsen is het ook niet de eerste kennismaking: de thema’s zijn doping, drugs en alcohol.
Het oordeel is dat het past bij een volwassen lezer die van biografieën houdt, ook de ongemakkelijke. Wie in de sport vooral het feestelijke ziet, kiest beter iets anders.
Het boek is met 224 pagina’s niet dik. Een rustig weekend is genoeg om het te lezen, en dat maakt het een cadeau dat niet blijft liggen.
Voor een verjaardag of Sinterklaas is dat een voordeel. Een boek van deze omvang past in een bagagetas, op een nachtkastje en in een trein.
De titel verwijst naar een gevecht in twee richtingen: tegen de eigen ontsporing in het dagelijks leven en tegen de weg terug in het wielrennen. Dat geeft het verhaal een tweede helft die niet over de val gaat, maar over wat daarna komt. Voor een lezer die liever naar het herstel kijkt dan naar de misstap, is dat de reden om het boek te openen.
Naast andere fietsboeken
Een ander persoonlijk verhaal uit het peloton is dat van Lieuwe Westra, opgetekend in Het Beest. Beide boeken laten een succesvolle renner zijn eigen bodem raken, maar de oorzaak verschilt en de toon ook. Wie een lezer heeft die van dit genre houdt, kan ze na elkaar geven.
Wil je het lichter houden, dan is Draag nooit een gele trui een goede tegenhanger. Dat boek lacht om de ongeschreven regels onder fietsers die in hun vrije tijd racen. Het eerste gaat over de prof die faalt, het tweede over de amateur die zich te serieus neemt.
Brede keuze staat bij de fietsboeken, en voor ideeën voorbij het lezen is er het cadeau voor een wielrenner. Wil je liever geen verhaal over de koers, dan kom je met Fietsgek! over gewone fietsliefde in Nederland een eind verder.
Een kanttekening bij het geven
Een boek dat eerlijk wil zijn, kan ongemakkelijk zijn. Geef het daarom niet aan iemand die zelf met middelen worstelt of een naaste aan verslaving heeft verloren, tenzij je zeker weet dat de ontvanger daar juist over wil lezen. Een kaartje met een korte zin over waarom je dit boek koos, helpt.
En vraag bij een fanatieke wielerlezer even na of de titel al in de kast staat. Een paar woorden vooraf scheelt een ruil, en een gesprek over wat je ervan vond is het beste wat zo’n cadeau kan opleveren.