Draag nooit een gele trui: Alex van Hulst over wielertoeristen
Een dikke buik boven een lichtgewicht racefiets, of juist geschoren benen die in volle vaart over een dijk gaan: het boek van Alex van Hulst kijkt naar beide. Wat die twee fietsers verbindt, is dat ze allebei sneller willen zijn dan de rest.
Zo zet Draag nooit een gele trui in, en meer dan een situatieschets is het niet. Maar het is de juiste. Wielertoeristen rijden in hun hoofd gemakkelijk mee met de profs, en bij elke rit houden ze zich aan een stel regels die nergens zijn opgeschreven.
Wetten die nergens staan
Het boek heet voluit Draag nooit een gele trui en andere wetten voor de bloedfanatieke wielertoerist. Alex van Hulst beschrijft daarin met veel humor de verschillende types wielertoeristen en de regels waaraan ze zich houden. Weinig sporten kennen zoveel ongeschreven geboden als het wielrennen, en daar leunt het boek op.
| Eigenschap | Waarde |
|---|---|
| Auteur | Alex van Hulst |
| Pagina’s | 206 |
| Taal | Nederlands |
| Toon | humoristisch |
Ook oud-profs komen aan het woord. Zij geven tips en vertellen over hun ervaringen met wielertoeristen, dus naast de spot bevat het boek een blik van binnenuit het peloton. Zo krijgt de lezer naast de zelfspot ook raad van mensen die het weten kunnen.
De titel is zelf een van die wetten. In de Tour de France draagt de leider van het klassement de gele trui, en een kopie ervan aantrekken als hobbyrenner hoort dus kennelijk niet. Het boek zet daarmee meteen de toon: een wet die iedereen kent en niemand heeft opgeschreven.
Voor wie het geschreven is
Het oordeel is direct: dit is een cadeau voor de hobbyrenner die zichzelf kan relativeren. Het is onmisbaar voor wie twijfelt over het scheren van de benen of over de kleur van de wielersokken. Dat is overdreven, maar het wijst de lezer aan.
Voor een wielertoerist die zijn sport heilig verklaart en geen grap over zijn materiaal verdraagt, is het boek minder geslaagd. Een cadeau waar de ontvanger om moet lachen werkt alleen als hij dat wil. Kijk dus naar wie je kent: wie over zichzelf kan lachen, is de lezer.
Wie een setje wil maken, vindt in sokken een logische tweede. De Jumbo-Visma sokken sluiten aan bij de kwestie van de sokkenkleur, hoewel dat een verband is dat de pagina zelf legt en niet iets uit het boek.
Is de ontvanger meer een wedstrijdrijder dan een tourist, kijk dan bij het cadeau voor een wielrenner.
Het woord wielertoerist is wat ruim, en dat maakt de doelgroep groter dan je denkt. Het gaat om iedereen die zijn racefiets uit liefde voor het fietsen pakt en toch niet wil worden ingehaald, de een rijdt alleen langs het kanaal, de ander met een groepje op zondag een vaste ronde. Wie zich in die beschrijving herkent, hoeft er geen wedstrijdlicentie voor te hebben.
Naast serieuzer werk
Draag nooit een gele trui is de lichte kant van het fietsboekenplankje. De zware kant staat in Thomas Dekker Mijn Gevecht, over doping en terugvechten, en in Het Beest, over Lieuwe Westra en een depressie. Die twee gaan over renners uit de top. Dit boek gaat over de achterhoede.
Het is een boek om naast een zwaarder verhaal te leggen, juist omdat de toon licht blijft. Samen met een van beide vormt het een paar: eerst lachen, dan zien hoe het er in het peloton echt aan toe gaat. Alle titels staan bij de fietsboeken.
Voor het inpakken
Een humoristisch boek leent zich voor een korte passage op een kaartje. Kies er een uit die de ontvanger raakt, en lees eerst het boek zelf voor je er een citeert, dan weet je zeker dat de wet die je kiest echt in het boek staat.
Het boek is niet groot: met 206 pagina’s past het in een rugzak of een tas, en je leest het in stukjes tussen twee ritten door.
Een boek over wielertoeristen werkt het best als het een gesprek op gang brengt. Geef het liefst als iemand uit dezelfde groep. Een afzender die zelf rijdt, kan bij elke wet die klopt een knikje geven, en dan wordt het boek vanzelf een gespreksonderwerp op de volgende rit, bijvoorbeeld over wie van de groep de meeste wetten overtreedt.